در جنگ دوم جهانی سپاهی كه به دستگاه های حساس شنوایی در زیرآب مجهز شده بودند ، مرتب از وجود صداهایی شبیه به غرش،  نجوا و پچ پچ در زیرآب گزارش می دادند .

هرچند ماهی ها ظاهراً فاقد اندام صوتی وسخن گویی هستند، اما به هیچ وجه ساكت وآرام نیستند . در جنگ دوم جهانی سپاهی كه به دستگاه های حساس شنوایی در زیرآب مجهز شده بودند ، مرتب از وجود صداهایی شبیه به غرش،  نجوا و پچ پچ در زیرآب گزارش می دادند .

دریانوردان نخست تصور می كردند این صدا از سایر كشتی ها شنیده می شود، اما بعدها با تعجب بسیاردریافتند كه حیوانات دریایی مسبب این صداها بوده اند و در حقیقت دنیای زیر آب مكانی پر از همهمه و سرو صداست.

ماهیان با ساییدن دندان ها به یكدیگر و یا ارتعاش بعضی از اندام ها نظیر باله های شنا ، تولید صدا می كنند. تصور می شود بعضی از این صداها آوای جفت خواهی و برخی علائم آگاهی و خبر هستند كه افراد یك گله ماهی در اطراف خود منتشر می سازند ؛ از این رو ماهیگیران حرفه ای كوشیده اند با نصب" هیدروفون"( آلت شنوائی درآب) بر روی قایق های ماهیگیری ، از این صداها استفاده كرده و محل دسته های بزرگ ماهی را تعیین كنند. اما ثابت شده است بیشتر ماهیانی كه از نظر تجارتی ارزش دارند ، كم حرفتر از سایر همنوعان  خود هستند ( این هم موهبتی است الهی كه نسل ماهی را از خطر نابودی حفظ می كند) .  از طرف دیگر تمام گونه ها و انواع ماهی ها ، با نزدیك شدن قایق ها دست از پر گویی بر می دارند و ساكت و آرام از زیر آنها می گذرند و می گریزند.